For One Democratic State
in the whole of Palestine (Israel)

FOR FULL EQUALITY OF NATIVE AND ADOPTIVE PALESTINIANS

FOR One Man, One Vote

Home


Search

Een reactie van IsraŽl Shamir,

IsraŽlisch dissident

 

Op 12 november publiceerde De Telegraaf onder de titel ďOp kruistocht met de duivelĒ een artikel van de joodse schrijver Joost De Haas, waarin oud-premier Dries van Agt en Gretta Duisenberg werden aangevallen wegens contacten die zij met mij zouden hebben. Zelf werd ik door De Haas schuldig bevonden aan deelname aan een congres, dat tevens door de Amerikaanse rechts-radicale anti-oorlogsactivist David Duke werd bijgewoond. Helaas voor De Haas houdt deze talmoedische constructie van schuld door associatie geen stand als men even naar de feiten kijkt. Ik heb nooit persoonlijk het genoegen gehad Van Agt of Duisenberg te ontmoeten, en wat het congres in OekraÔne betreft: dit was niet een 'extreem rechts' congres, maar een congres dat door de grootste privť-univerisiteit in dat land werd georganiseerd, erkend door UNESCO, die ook met Nederlandse universiteiten banden aanhoudt. Verder zat ik daar als lid van het presidium van het congres naast Walid Zakut, Palestijns ambassadeur in OekraÔne, en niet naast David Duke, die als gewoon deelnemer in de zaal zat, in een breed samengesteld publiek van auteurs, journalisten, diplomaten en parlementsleden.

 

Daarbij mag overigens worden opgemerkt dat de opvattingen van David Duke niet noemenswaardig verschillen van die van uw Nederlandse politicus Pim Fortuyn. De Haas heeft nooit moeite gehad met ontmoetingen met Pim Fortuyn. Ook door andere Nederlandse politici en door de Nederlandse media is Fortuyn nooit gemeden. Een Nederlands politicus die de IsraŽlische premier Ariel Sharon ontmoet komt in Nederland niet in opspraak, hoewel Sharon persoonlijk schuldig is aan oorlogsmisdaden, een reeks massamoorden van Qibiah via Sabra en Shatila en het beleg van Beirut tot aan het bloedbad in Jenin - allemaal veel erger dan wat onappetijtelijke opvattingen. De Haas kiest voor Duke als haatobject om een andere reden gekozen: zijn koppige weigering, de door zijn land gevoerde oorlog in het Midden Oosten te ondersteunen. Afgezien daarvan hadden De Haas en zijn soortgenoten weinig problemen met Pim Fortuyn, want Fortuyns obsessie met islamofobie past goed in hun plannen om onvrede tussen christenen en moslims aan te wakkeren, in Europa en elders.

 

De rest van De Haas' artikel is al even slordig en oneerlijk. Zo zou ik over de Protocollen van de Wijzen van Zion hebben geschreven. Big deal! Umberto Eco heeft dat ook. Schrijvers zijn altijd in dat politieke pamflet geÔnteresseerd geweest, en zullen dat ook altijd blijven. In een vlaag van anticommunistische rage beweert De Haas overigens dat de Protocollen in de Sovjetunie zouden zijn uitgegeven. Hij draait de zaak om: de sovjetautoriteiten bestraften het bezitten van dit boek juist met zware gevangenisstraffen, en soms zelf met de doodstraf. Ook in tsaristisch Rusland was het boek verboden, in tegenstelling tot de beweringen van De Haas. De goede man heeft geen idee waarover hij het heeft.

 

Zijn klacht dat mijn werk op sommige rechtse (en linkse!) websites verschijnt, kan evenmin serieus worden genomen door iemand die vertrouwd is met het Internet. De Haasí eigen werk is vaak maar ťťn klik van mijn werk verwijderd, op verschillende websites. Persoonlijk vind ik dat heIemaal niet erg. Zoals een bloem een honingzoekende blij niet om referenties vraagt, zo steun ook ik op verschillende websites, of die nu links, rechts, groen of veelkleurig zijn, om mijn boodschap onder een zo groot mogelijk publiek te verbreiden. En die boodschap is: 'Er komt geen vrede totdat joden en niet-joden op gelijke voet worden behandeld, in Palestina en overal ter wereld'. Momenteel zijn joden niet gelijk: ze hebben kernwapens, terwijl hun buren dat niet mogen. Ze mogen zich vrij overal in Palestina bewegen, terwijl een ďgoyĒ speciale wegen moet gebruiken. Ook in Nederland zijn joden niet gelijk: Pim Fortuyn werd (na zijn vroegtijdige dood) 'een beste man' genoemd, omdat hij goed was voor de joden. Wat hij over moslims te zeggen had, deed er niet toe. Ook in Denemarken zijn joden zijn niet gelijk. Koningin Margareta zei onlangs: "We moeten ons tegen de Islam verzetten, en daarbij af en toe het risico lopen dat men ons minder aangename beschuldigingen aan het hoofd gooit". Maar hoe zit het met verzet tegen het judaÔsme? Om het idee alleen al kan men worden gekruisigd.

 

De Haas veroordeelt mij wegens mijn negatieve opvattingen over het jodendom. Het is maar goed dat Spinoza, die soortgelijke opvattingen had, niet meer leeft. Spinoza was een van de eerste joden die zich, met goede redenen, tegen het judaÔsme verzetten. Ooit werden ook in Nederland ketterse joden door de autonome joodse rabbijnse autoriteiten op de brandstapel verbrand. De vervolging vindt nog steeds plaats: in de joodse staat wordt christelijk zendingswerk met vijf jaar gevangenisstraf bestraft, terwijl buiten IsraŽl het leven van joodse ketters en dissidenten door De Haas en de zijnen ondraaglijk wordt gemaakt.

 

De Haas heeft bezwaar tegen mijn aan mijn IsraŽlische medeburgers gerichte oproep om voor Christus te kiezen. Hij schijnt echter geen bezwaar te hebben tegen het officiŽle plan van de IsraŽlische regering om 300.000 IsraŽlische christenen binnen de volgende 5 jaar tot het jodendom te bekeren, hoewel dit plan openbaar is gemaakt, en hoewel het IsraŽlische Ministerie van Joodse Immigratie en Opvang daarvoor budgetten beschikbaar heeft gemaakt. In elk geval rept De Haan daar met geen woord over. Waarom mogen belastinggelden worden gebruikt om mensen uit hun kerkgenootschappen los te weken, en is het verboden om te goeder trouw mensen van Jezusí blijde boodschap te vertellen? De Haas en de zijnen haten de kerk en Christus net zo erg als zij de Islam en de moslims haten. Het is niet toevallig dat Abe Foxman van de beruchte ADL, de grote broer van het CIDI in de VS, onlangs een hysterisch artikel publiceerde over de 'overmatige christelijke invloed' in the VS.  

 

De Haas beweert dat ik de joden voor 'moordenaars van Jezus Christusí zou hebben uitgemaakt. Het omgekeerde is waar. In mijn boek ďBloemen uit GalileaĒ schreef ik dat er geen enkele rechtvaardiging is voor het beschuldigen van de joden van vandaag voor die historische misdaad, net zoals we de Fransen niet van de moord op Jeanne díArc kunnen beschuldigen. We veroordelen uiteraard wel de houding van De Haas en de zijnen, die zich ook nu nog vol trots met de moord op de joodse dissident Jezus identificeren.

 

De Haas beweert dat ik joden 'bacteriŽní zou hebben genoemd. Ik daag hem uit om een citaat uit mijn werk te vinden waarin ik dat zou hebben gezegd; hij zal er geen vinden. Misschien zal hij echter ontdekken dat Ehud Barak, onze vorige premier, die hij heeft ontmoet en die hij in het openbaar heet bewonderd, de autochtone niet-joodse Palestijnen in een officieel interview met Hašretz een 'virus' heeft genoemd. De Telegraaf heeft destijds nagelaten, de Nederlandse premier op te roepen niet op om een officieel bezoek af te zeggen.

 

De Haas merkt op dat mijn boek ďBloemen uit GalileaĒ (ďHet andere gezicht van IsraŽlĒ in de Franse uitgave) door een Franse rechtbank is verboden. Dit is waar. Ik zie dit als een compliment; ik ben nu lid van een reeks auteurs wier werk in Frankrijk is verboden en verbrand, van Voltaire tot Baudelaire, van Nabokov tot Joyce, van Wilhelm Reich tot Vladimir Lenin, en ik hoop om net als mijn voorgangers ongeschonden uit het vuur te komen, en tot de Franse lezer terug te keren. Wel vind ik dit oordeel van de Franse rechtbank een gÍnante blamage voor Frankrijk, want mijn boeken zijn een pleidooi voor vrede en gelijkheid, niet voor oorlog en haat. Niet voor niets is de ondertitel van mijn boek (te koop op http://www.booksurge.com/product.php3?bookID=GPUB02699-00003) "Pleidooi voor een IsraŽl en een Palestina, verenigd in liefde voor hun land." Maar deze droom van vrede is onrealiseerbaar totdat er volledige gelijkheid is, tot moslims en christenen dezelfde behandeling zullen genieten als joden.

 

Jawel, ik voel me verraden door die Franse rechtbank. Toen Spinoza door de Amsterdamse rabbijnen werd veroordeeld, kon hij erop vertrouwen dat de Hollandse overheid hem niet aan hen zou uitleveren. De Franse rechtbank heeft echter een stap terug gedaan, naar de tijd van Pedro de Wrede, die joodse ketters aan de rabbijnen overhandigde, die dan korte metten met hem maakten. De Franse rechters hebben het verzoek om het werk van Salman Rushdie of Oriana Fallaci te verbieden in the naam van vrijheid van meningsuiting van de hand gewezen. Waarom geniet een joods dissident die vrijheid niet? Vorige week was ik in Frankrijk, en ik ontmoette veel voormalige joden die tot het christendom waren overgetreden, en hoorde over hun ernstige zorg. Is het gedaan met het christendom? Is het afgelopen met de kerk? Is er geen tegengewicht tegen de joodse invloed? Is het niet toevallig dat de aantijgingen die op de dag van de rechtzaak tegen mijn uitgever in het Franse linkse weekblad Politis tegen mij werden aangevoerd waren geschreven door ene Jean-Yves Camus, die zich onlangs tot het jodendom heeft bekeerd? Hij had veel te zeggen over mijn doop, maar repte met geen woord over zijn eigen apostasie. 

 

Verder probeert De Haas opnieuw aan te voeren dat ik niet in het Heilige Land zou wonen, maar in Zweden, en dat mijn werkelijke naam anders zou zijn. Deze onzin verscheen voor het eerst op een door de ADL gefinancierde website, waarvan de banden met de IsraŽlische geheime diensten bekend zijn gemaakt. Later verscheen het opnieuw in een blaadje, Searchlight genaamd, dat zich trots een 'Joods antifascistisch magazine' noemt. Deze onzin heeft het in IsraŽl zelf nooit gehaald. Het rechts-radicale extreem nationalistische dagblad Maariv publiceerde onlangs een artikel van vijf volle bladzijden over mij, met interviews met mijn bejaarde moeder, een prominent lid van een IsraŽlische nationalistische partij, en allerlei mensen die ooit met mij te maken hadden gehad, maar zelfs dit vijandige artikel verlaagde zich niet tot het publiceren van deze onzin. Thuis in IsraŽl ontvang ik dagelijks gasten, waaronder gasten uit Nederland. Ik voel me comfortabel genoeg, en als ik ooit wegens mijn geloof in gelijke rechten voor joden en niet-joden voor de rechtbank zal worden gesleept, heb ik liever dat dat in IsraŽl gebeurt, dan in het voormalig christelijke Europa.

 

IsraŽl Adam Shamir

Jaffa, IsraŽl

 

Home